Boletín Oficial del Arzobispado de Santiago
2. CARTA PASTORAL NO
DÍA DO
APOSTOLADO DOS LEIGOS E DA
ACCIÓN CATÓLICA
Maio 2002
O laico e a dimensión social na fe
Queridos diocesanos:
Sempre pero de maneira especial neste tempo de Pentecostes debemos escoita la amoestación de Paulo de Tarso: «Non apaguéde-lo espírito» (1 Tes 5, 19). Pois tamén hoxe segue tendo toda súa razón de ser a convicción profunda que fortalecía o esforzo e o testemuño dos primeiros cristiáns: «Onda está o espírito do Señor, alí está a liberdade» (2 Cor 3, 17). Os laicos manifestan particularmente a súa vida segundo o Espírito na inserción das realidades temporais e na participación das actividades terreas.
A acción do Espírito
É o Espírito do Señor o que nos ensina a saborea-la vida en toda a súa fondura, a non malgastala de calquera xeito, a non quedarnos na superficialidade sen ter en conta o que é esencial. O día de Pentecostes os Apóstolos recibiron a forza do Espírito que os fixo saír de si mesmos, supera-lo medo e dar testemuño público de Cristo Resucita do. É o mesmo Espírito o que actúa hoxe na Igrexa e nos chama a todos ó compromiso urxente da «nova evanxelización», lembrándonos que esta evanxelización, responsabilidade de tódolos bautizados, comporta «inseparablemente as dimensións do anuncio, da celebración e do servicio da caridade».
A colaboración de todos
Ancorado en Deus e presente no mundo, o laico desde a súa condición secular está chamado a anuncia-lo Reino de Deus. Neste sentido temos que descubrir todos –sacerdotes e membros da Vida Consagrada– cun profundo sentido da comuñón eclesial a imprescindible colaboración laical nesta responsabilidade. «A nova evanxelización farase, sobre todo. polos laicos ou non se fará» (CLIM 148). Isto esixe dar resposta á necesidade inaprazable da axeitada formación e do acompañamento do laicado organizado, pois «o apostolado dos laicos, que xorde da mesma vocación cristiá, non pode faltar nunca na Igrexa... O noso tempo non esixe menos celo dos laicos. Ó contrario, as circunstancias actuais piden un apostolado moito máis intenso e amplo» (AA 1).
Así o recolle tamén o terceiro obxectivo do noso Plan Diocesano de Pastoral 2000–2003: «Promove-la participación e corresponsabilidade dos laicos nas actividades eclesiais. sen esquecer nunca a súa participación na vida pública». E moi importante para dar realización a este obxectivo, situar no centro da vida e da acción do segrar non as cousas senón as persoas: non o facer causas senón o facelas cos demais.
Solidariedade cos pobres
O lema elixido este ano para a celebración do Día do Apostolado Segrar e da Acción Católica é: «Caridade e solidariedade fronte ó esquecemento do pobre». A Evanxelización e maila vida cristiá levan consigo unha especial preferencia polos pobres deste mundo. «Só unha Igrexa unha. solidaria cos pobres, é signo de Reino de Deus e pode evanxelizar ós que teñen desexos de fraternidade e fame de solidariedade» (CLIM 19). Normalmente cando tratamos de analiza-las causas da pobreza, facilmente chegamos á conclusión de que os culpables son os outros. Adoita argumentarse que as situacións de pobreza son o resultado da neglixencia dos países pobres, das catástrofes naturais e da fatalidade. Sen embargo unha análise obxectiva da realidade. feita en profundidade, lévanos a constatar que son fundamentalmente as accións ou omisións dos países ricos e desenvolvidos, así como as actuacións de certas minorías dos países en vías de desenvolvemento, as que provocan estas situacións de indixencia.
Escandalosamente ocúltase a realidade dos empobrecidos ou propúgnanse «solidariedades brandas» sen ningún custo, que nunca resolven nada, deixando as causas como están. Estase estendendo perigosamente a chamada «cultura da evasión», que nos afasta e nos illa da realidade. «A solidariedade, como afirma Xoán Paulo II. é a determinación firme e perseverante de empeñarse polo ben de todos e de cada un, para que todos sexamos verdadeiramente responsables de todos». Ninguén debe inhibirse. pois «este esforzo pola fraternidade e solidariedade cos pobres e necesitados, feito en nome e co Espírito de Deus, será a nosa mellor resposta ós que pensan e ensinan que Deus é unha palabra baleira ou unha esperanza ilusoria (Testemuña do Deus vivo, 60).
Exhortación final
O Día do Apostolado Segrar e da Acción Católica é unha urxente chamada de atención que nos lembra que «animada polo Espírito porque é solidaria, a Igrexa continúa a obra de Xesús e do Reino na historia ó servicio do home» (CLIM 54). Neste sentido exhorto os fieis diocesanos a asociárense en Movementos Apostólicos e Asociacións de Apostolado Segrar. A forma asociada de exerce-lo apostolado contribúe a conseguir máis doadamente os obxectivos de facer presente e visible á Igrexa como Comunidade, de obter unha maior eficacia no labor apostólico da evanxelización e de manifestar unha necesaria presencia pública na vida social. «Velaquí ó fiel laico lanzado nas fronteiras da historia: a familia, a cultura, o mundo do traballo, os bens económicos, a política. a ciencia, a técnica. a comunicación social, os grandes problemas da vida, da solidariedade. da paz, da ética profesional. dos dereitos da persoa humana, da educación, da liberdade relixiosa» (CLIM 43).
Saúdovos con afecto e bendígovos no Señor,
V Julián Barrio Barrio
Arcebispo de Santiago de Compostela
