Boletín Oficial del Arzobispado de Santiago
2. CARTA PASTORA NO
DÍA DO CORPUS CHRISTI
XUÑO 2002
O Evanxeo da Caridade
Queridos diocesanos:
O Día da Caridade, vencellado á solemnidade do Corpo e da Sangue de Cristo. é unha chamada a unha serena reflexión sobre a vivencia da nosa fe e a responsabilidade do noso compromiso persoal. derivado da nosa identidade cristiá. «Examínese cadaquén a si mesmo, escribe san Paulo, antes de come-lo pan e de bebe-la copa. Por que quen sen reconoce-lo Corpo come e bebe, come e bebe a súa propia condenación» (1 Cor 11, 28-29). A Igrexa mantén vivo o memorial da Pascua de Cristo que se entregou por nós. «Facede isto en memoria de min». Na celebración da Eucaristía, Corpo entregado e Sangue vertido para o perdón dos pecados, continúa a facerse pre sente a eficacia redentora de Cristo e nela aprendérno-la lección do seu estilo de vida e atopámo-la forza para que o amor verdadeiro en nos non se desvirtúe polo egoísmo. A Eucaristía é «fonte e cume de toda a vida cristiá» (LG 11).
Desde este convencemento temos que analizar e interpreta-los acontecementos que no transcurso da historia interrogan a nosa existencia e sacuden fortemente a nosa conciencia. Non é cuestión de deternos e mirar hacia atrás, senón de deixamos impulsar pola esperanza e mirar desde arriba e hacia diante. Hoxe non podemos sentimos indiferentes á realidade da globalización, signo dos nosos tempos que nos fai intuír un momento de significativa transformación da historia e de difícil xestación dun mundo diferente. De nós vai depender tamén que o resultado sexa a civilización do amor ou a incivilización dos egoísmos erixidos coma sistema. Este é o noso dilema e o noso reto, pois «non debe esquecerse, certamente. que ninguén pode ser excluído do noso amor, desde o momento que coa encarnación do Fillo de Deus uniuse en cello modo a cada home» (NMI 49).
Esixencias do exercicio da caridade
Os cristiáns propoñémonos ofrece-los valores do Evanxeo e o exemplo de Cristo que ven a servir e non a que o sirvan, e que nos deixou o mandamento novo de amar ós demais coma a un mesmo, pois o sentido da reciprocidade fainos ver no outro a un mesmo. A caridade non é un mecho máis ou un método convencional e conxuntural. con utilidade preferente en determinados momentos ou días. O exercicio da caridade que busca dar resposta ás necesidades reais do home. é algo consubstancial á nosa existencia e identidade cristiá. Só a través do amor «activo e concreto con cada ser humano», podemos ofrece-la nosa identidade cristiá, acollendo ó outro, compartindo co outro. aceptando ó outro.
O amor esixe supera-la superficialidade e o arribismo que aínda que ofrezan algún éxito inmediato, non constitúen o auténtico ben do home e da sociedade. Conleva purifica-la memoria, eliminando da conciencia persoal e común tódalas formas de resentimento e de violencia que a herdanza do pasado deixase. Pide consolidar unha cultura do diálogo no convencemento de que «a fe relixiosa inspira a paz. atenta a solidariedade, promove a xustiza e sostén a liberdade» como subliña o Papa. Deste modo, «a caridade converterase entón necesariamente en servicio á cultura, á política, á economía, á familia, para que en tódalas partes sexan respectados os principios fundamentais. dos que depende o destino do ser humano e o futuro da civilización» (NMI 5 1).
Evanxelizar na caridade
Lamentamos frecuentemente que non se comprende a mensaxe evanxélica e que é difícil facemos entender nesa preocupación evanxelizadora. sempre necesaria e máis que nunca na nosa sociedade indiferente ó Deus revelado en Xesucristo. Esta experiencia fol sempre a cruz na historia da Igrexa. E. sen embargo, a caridade sempre faise crible e presenta uns interrogantes que a persoa necesariamente ten que contestar. «Mirade coma se aman», manifestaban con admiración os pagáns nos primeiros momentos da comunidade eclesial. E desde entón a historia da caridade foise explicitando en diferentes formas. «Sen esta forma de evanxelización, levada a cabo median te a caridade e o testemuño da pobreza cristiá, o anuncio do Evanxeo, aínda sendo a primeira caridade, corre o perigo de ser incomprendido ou de afogarse no mar das palabras ó que a actual sociedade da comunicación nos somete cada día. A caridade das obras corrobora a caridade das palabras» (NMI 50)
«Protagonistas os xoves»
Esta actitude cristiá vai xerando a cultura da gratitude e da comuñón, da que son protagonistas dun xeito especial os xoves, aspecto sobre o que nos sensibiliza este ano a Campaña de Cáritas. Eles «están chamados a desenrolar actitudes básicas na formación da súa personalidade e a ser constructores dunha cultura e sociedade novas que está animada por estes valores. Se as relacións humanas vense impregnando de gratitude, crearase unha cultura de gratuidade na que prevaleza a relación persoal sobre a relación económica, o don sobre a débeda. o servicio sobre o comercio» (Mensaxe da Comisión Episcopal de Pastoral Social, 2 de xuño de 2002). Queridos xoves, aínda que ás veces védevos atrapados nas redes do consumismo, da droga ou do fanatismo, sodes capaces de peregrinar polos camiños da solidariedade e nas vosas mans e no voso corazón «está o darlle a este século. que acaba de comezar. un rostro humano, en paz e fraternidade, en xustiza e liberdade verdadeiras». Sabemos da vosa dispoñibilidade para atopar alternativas a todo o que degrada a dignidade da persoa humana.
Pídovos, queridos diocesanos, que na celebración do Corpus Christi démo-lo culto de adoración que se debe ó sacramento da Eucaristía nas fosas rúas e prazas, manifestando o noso amor á presencia real e verdadeira de Cristo neste sacramento. En tódalas parroquias da Diocese o Día da Caridade é unha chamada urxente a facer nosas as carencias espirituais e materiais dos demais e a practica-la caridade evanxélica, ofrecendo a nosa aportación económica nas Cáritas parroquiais para que a Igrexa siga servindo ós pobres.
Saúdavos con todo electo e bendícevos no Señor,
V Julián Barrio Barrio
Arcebispo de Santiago de Compostela
